Ασημίνας Λαμπράκου: S o l i d a g o
ΓΥΡΕΥΩ ΕΝΑΝ τόπο
(...) φίδια θα μπλέκονται στη γάμπα μου
ένα θα με τσιμπήσει
τότε με όλο το δηλητήριο αντλημένο
θα βάλω φωνή στη ζωγραφιά τη δύναμη από το κρώξιμο ενός
τσαλαπετεινού και μιας φραγκόκοτας
σκούξιμο από γεράκι
το κλάμα της φώκιας
και το αερικό του μπούφου
στα κλωνιά του πεύκου τα δειλινά των καλοκαιριών/
που χάθηκαν στον χρόνο (...)
..............................................................................................................
- Σκέφτομαι πως έρχεται κάποτε κάποτε η στιγμή που μια δυο λέξεις το σκάνε βράδυ απ' την τυπωμένη σελίδα και, είτε έρποντας, είτε πετώντας, είτε και μουρμουριστά μιλώντας, ντύνονται ρούχα περιπάτου και σου ξανασυστήσουν τόπους που γνώρισες καλά. Ή έτσι νόμιζες. Να! Ας πούμε ήρωες και ηρωίδες της μυθολογίας. Ή αρχιτεκτονικούς ρυθμούς και ανθρωπογενή τοπία. Ή γεωγραφία του σώματος, σωματικότητα του έρωτα, σύμβολα επιθυμίας, απόγνωσης, υποταγής, θανάτου, σπαράγματα αντικατοπτρισμών κλπ κλπ.
Πάλι απ' την αρχή καλό μου! Άσε τις λεξούλες να σε πάνε τη βόλτα. Όπου σε πάνε. Στη Λέρνη, στη μανιακή απόλαυση διά της γεύσης του έτερου, στο μεστό φύλο, στην ωριμότητα, τη γνώση, τη σοφία, την απομάκρυνση, τον φόβο, το κάλεσμα του θανάτου - που ανακουφίζει από την αγωνία της προσμονής του - αλλά και το ξόρκι, το αιώνιο παντοτινό ξόρκι που ήταν/είναι ανέκαθεν και εις τους αιώνες των αιώνων: Ο Έρωτας. Βοτάνι.
Μου θυμίζει, η σωματική ποίηση της Λαμπράκου, την οδυνηρή απέραντη ηδονή που διαρκεί μερικά δευτερόλεπτα, όσο το τυχαίο άγγιγμα του ποθητού εραστή στο πιο ευαίσθητο και "απίθανο" σημείο δέρματος, εκείνο στο οποίο θαρρείς και χύνονται όλες οι νευρικές απολήξεις ταυτοχρόνως και διά παντός.
Βοτάνι.
Αν είχε γεύση θα ήταν αλμύρα.
Σε όλες τις εκδοχές που μπορώ να σκεφτώ. Και με κίνδυνο...
Βοτάνι.
- Γι αυτό και το βαλα στη φωτογραφία μαζί με την ποιητική συλλογή του Σταύρου Σταμπόγλη "τεθλασμένη/ πόλεως αφή"
Ο οποίος, αρχιτέκτονας ων, και σ' αυτή τη συλλογή απασχολείται - πάσχει με/για την ΠΟΛΗ. Εδώ, στην πρώτη ενότητα, σύγχρονοι ήρωες - θύματα ορίζουν τρόπον τινά τον πολεοδομικό ιστό, που δεν αποτελείται πια από κτήρια, οδούς, πάρκα κλπ. αλλά από αισθήματα, βιαιοπραγίες, στίχους, ρυθμούς, ασφαλώς ΙΔΕΟΛΟΓΙΕΣ, και δίνεται η σκυτάλη σε ημερολογιακές καταγραφές, σε μεγάλες και μικρές ώρες, σε επαναπροσδιορισμούς τι είναι εθνικό και τι όχι, αλκοόλ και μουσικές και ηλικιακές "απαγορεύσεις". Για την τρίτη ενότητα της συλλογής "Από λεκανοπεδίου, Εχινάδες" και το τελευταίο ποίημα - που αν και τελευταίο εδώ, έχει τον τίτλο "ΠΟΛΕΩΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑ - θα μπορούσα να ισχυριστώ πως δομικά περιέχει όλα τ' άλλα, και ακόμα κάτι. Αυτό το κάτι της αξίας που προστίθεται στον χτισμένο τοίχο, και είναι μεγαλύτερη από την αξία των υλικών και της εργασίας που απαιτήθηκε....
σαν σήμερα το 2021
© Assimina
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου