Τετάρτη 8 Μαΐου 2019

η ιστορία ενός ποιήματος - οι συμπτώσεις





είχα εμπρός μου ένα από τα βιβλία του Ε Χ Γονατά σε δεύτερη ανάγνωση (συχνά ακόμη καταφεύγω σ' αυτόν από τότε που πρωτοδιάβασα το έργο του), και στο παράθυρο, πέρα, τα γλαστράκια της φωτογραφίας
το μυαλό μου ταξίδεψε μέσα από θάλασσα και δρόμο πλατύ και στάθηκε στα γλαστράκια γνωστού μεγάλου συγκροτήματος που πουλάει διάφορα
εκείνα τα άνθη, αλλά όχι αυτά που είχα εμπρός μου, μου φαινόντουσαν πάντα πλαστικά
"είδα" λοιπόν τις ρίζες των ανθέων να "σπάζουν" το πλαστικό υλικό, γλάστρας και δικό τους, να γιγαντώνονται και...
και έγραψα το πιο κάτω ποίημα, που στην πρώτη του εκδοχή απευθυνόταν στον Ε Χ Γ:

   Κάποτε θα λάβουμε εκδίκηση από τα γιασεμιά, κύριε Επαμεινώνδα


***

Κάποτε θα λάβουμε εκδίκηση από τα γιασεμιά
Οι γλάστρες θα επαναστατήσουν
κι οι ρίζες θα δώσουν φρέσκο ήλιο
   τομάτα και ρίγανη
Το νάιλον θα βουβαθεί προς νέους αιώνες
    κι η έλξη θα αναστραφεί

Εδώ που είμαι Παράδεισος είναι, που βλέπω τον ουρανό του
Έτσι, ποντάρω με κάποια σιγουριά σ’ έναν θάνατο
     που θα έρθει από την αρχή

***


Μιλάς και στους νεκρούς;, θα μου πεις
Ναι, μιλάω και στους νεκρούς. Και όλη η συλλογή των κειμένων με τίτλο: γόνιμες καμπύλες χρόνου, είναι συνομιλίες με στιγμές από κείμενα του Γονατά σε συνάφεια με γεγονότα της δικής μου καθημερινότητας.
Το δε έργο του Γονατά το έχω αγοράσει όλο και το μελετώ αργά ένα χρόνο τώρα.


Μήνες μετά, μια φίλη ανεβάζει στον χώρο της στο φβ, το πιο κάτω ποίημα του Αργύρη Χιόνη, το οποίο αμέσως κατέβασε, ίσως γιατί σκέφτηκε πως τον είχα αντιγράψει και δε θέλησε να προσβάλει
Να έχω διαβάσει και να γνωρίζω την ποίηση του Αργύρη Χιόνη επειδή, σε κάθε ευκαιρία που μου δίνεται, διαβάζω στο διαδίκτυο και κυρίως στο fb, ποιήματα του, δεν θα το ισχυριστώ.
Το όλον όμως, αποτελεί μια σύμπτωση που καταδεικνύει πως είναι δυνατό να συνομιλήσουν άνθρωποι έχοντας διαφορετικές αφετηρίες και πώς το μυαλό μας έχει ανάγκη από σκληρή και διαρκή επεξεργασία για να αποφεύγει τις αρνητικές σκέψεις.


***


      Θα ’ρθει μια μέρα που τα δέντρα θα μισήσουν την αχαριστία των ανθρώπων και θα σταματήσουν να παράγουν ίσκιο, θροΐσματα κι οξυγόνο. Θα πάρουνε τις ρίζες τους και θα φύγουν. Μεγάλες τρύπες θα μείνουνε στη γη εκεί που ήταν πριν τα δέντρα. Όταν οι άνθρωποι καταλάβουνε τι έχασαν, θα πάνε και θα κλάψουνε πικρά πάνω απ’ αυτές τις τρύπες. Πολλοί θα πέσουν μέσα. Τα χώματα θα τους σκεπάσουν. Κανείς δεν θα φυτρώσει.

Αργύρης Χιόνης



© Assimina

Τετάρτη 24 Απριλίου 2019

diPgeneration 2019









Από τις εκδόσεις Μανδραγόρας κυκλοφορεί το 4ο τεύχος της περιοδικής ανθολογίας  πεζού και ποιητικού λόγου DiP Generation, 2019 σε επιμέλεια Ιφιγένειας Σιαφάκα.

Στο 4ο τεύχος συμμετέχουν κατά αλφαβητική σειρά οι λογοτέχνες (ποιητές ή/και πεζογράφοι):

ΑΣΗΜΙΝΑ ΛΑΜΠΡΑΚΟΥ
ΜΑΡΙΑ ΜΑΝΔΑΛΟΥ
ΑΥΓΗ ΜΕΛΕΤΗ
ΧΑΡΗΣ ΜΕΛΙΤΑΣ
ΟΛΒΙΑ ΠΑΠΑΗΛΙΟΥ
ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΑΠΟΥΝΤΖΑΚΗΣ
ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ ΣΙΑΦΑΚΑ
ΝΙΚΟΣ ΣΤΑΜΠΑΚΗΣ
ΑΘΗΝΑ ΤΙΤΑΚΗ


ΠΑΡΑΡΤΗΜΑΤΑ :



Η ΖΑΡΝΤΙΝΙΕΡΑ

Παράρτημα θεσπεσίων ανθήσεων και θαμβωτικών συναθροίσεων. Δωρεάν μετά του τεύχους, αν και δεν θα ’πρεπε. Στο παρόν τεύχος :
ΕΝΟΣ ΤΕΥΧΟΥΣ ΣΙΓΗ στη μνήμη του ποιητού Βλάση Βαρεμμένου (†1920-2019).

DiPαίγνιον:
Συνεχίζοντας μία παράγραφο κειμένου από λογοτεχνικό βιβλίο, χωρίς να γνωρίζουμε τον συγγραφέα και το κείμενο.


 
Συντακτική ομάδα: Iφιγένεια Σιαφάκα, Νίκος Σταμπάκης
Εικαστική επιμέλεια τεύχους, εξώφυλλο: Στράτος Φουντούλης
Για πληροφορίες, συνεργασίες, συμμετοχές: dipgeneration@gmail.com


***


ένα μικρό δείγμα από τη δική μου συμμετοχή:


Η ΜΑΜΑ ΧΤΕΝΙΖΕ ΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΩ ΑΠ’ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ
η μαμά είχε μακριά μαύρα μαλλιά
όταν τα χτένιζε γυάλιζαν σαν τα κορμιά των νέγρων που
πλένονταν στο ποτάμι του Σιουδάδ Ντελ Εστέ
η μαμά είχε λυγερό γυαλιστερό κορμί όπως τα κριθάρια στα
λιάνος του ποταμού Ορινόκου Ιούνη μήνα
η μαμά είχε εμένα και σε λίγους μήνες θα είχε και τον αδελφό μου
τη νύχτα που η μαμά θα γεννούσε τον αδελφό μου χτένιζε τα
μαλλιά της κάτω απ' το φεγγάρι και το φεγγάρι έκλαιγε απ' την ομορφιά
τα μαλλιά της μαμάς άρεσαν στον μπαμπά και σ' όλους τους
άντρες τής Σάντα Ρίτα
κι η μαμά το ήξερε αυτό και τα χτένιζε μπροστά τους, για να
καρπώνεται τον θαυμασμό τους ακόμη κι όταν άσπρισαν […]





© Assimina

Παρασκευή 15 Φεβρουαρίου 2019

Πέμπτη 31 Ιανουαρίου 2019

Ο Δήμος Χλωπτσιούδης για το Solidago


  Ο εξπρεσιονιστικός ερωτικός διάλογος της Λαμπράκου


 Ο υπερρεαλισμός είναι η μεταγλώσσα των συναισθημάτων∙ ο τρόπος που η γλώσσα ερμηνεύει τα γλωσσικά σημεία του ψυχισμού και των αισθήσεων. Είναι η αποκάλυψη του αυθόρμητου σε έναν κόσμο που πνίγει το συναίσθημα και επιδιώκει να επιβάλει έτοιμες εικόνες με λεζάντες που διεκδικούν την παντοδυναμία της -έτοιμης- λογικής. Το ποιητικό παράλογο όμως αφήνει ελεύθερο τον ακροατή/αναγνώστη να συνδέσει τις εικόνες ενός ποιήματος με εκείνες της δικής του βιωμένης εμπειρίας, νοηματοδοτώντας αναγνωστοκεντρικά εκ νέου το περιεχόμενο∙ να παράγει το νόημα μέσα από τις προβολές της ατομικής συνείδησης.

   Στο άλογό του ασυνείδητου κινήθηκε η ποιητική συλλογή της Ασημίνας Λαμπράκου «solidago» (καλλιτεχνικό σωματείο έβδομο βήμα 2018) με θεματικό επίκεντρο τον έρωτα. Μα γύρω από τον έρωτα η ποιήτρια οικοδομεί ακτινωτά όλη την ψυχοσύνθεση του απομονωμένου ανθρώπου. Θρυμματισμένες εικόνες με συγκολλητική ουσία την αλογία εκθέτουν έναν ποιητικό πίνακα συνειρμών. Το φυσικό στοιχείο, μέρη του σώματος και εσώτερες αγωνίες συνταιριάζονται σε μία εξπρεσιονιστική εκδοχή του έμφυλου έρωτα σε έναν κόσμο κανιβαλικό.

   Δυνατές εικόνες ξεπηδούν μέσα από τον στίχο διανθίζοντας τον ερωτικό διάλογο και τον υπαρξιακό προβληματισμό. Από τον έντονο πεζολογικό χαρακτήρα του στίχου, αναδύεται η αγωνία για ζωή, έρωτα και όνειρα. Η στιχουργική ποικιλία με τους θρυμματισμένους στίχους να διαδέχονται μακροσκελείς που θυμίζουν πεζό, αισθητό ποιοι τη συνειρμική έκθεση του καταπιεσμένου συναισθήματος.

   Στην πραγματικότητα πρόκειται για μία ποιητική σύνθεση αποτελούμενη από άτιτλα ποιήματα. Παρά την κυριαρχία του άλογου η ποιήτρια τείνει περισσότερο προς μία ιδιωτικότητα της αγωνίας, κάτι που συνάδει με το κεντρικό θέμα. Η ποιητική σύνθεση είναι μία ωδή στη λαγνεία του γυναικείου κορμιού, που ξεπροβάλλει μέσα από τον θρυμματισμένο ερωτικό διάλογο.









© Assimina