ΚΑΡΥΟΘΡΑΥΣΤΙΣ τεύχος 10/11

η ανάρτηση γίνεται για να θυμάμαι, να χαίρομαι και να ε υ χ α ρ ι σ τ ώ

© Assimina

όταν έψαχνα για τον αυτισμό και το φάσμα του

"Η έλλειψη φίλων, οδηγεί τον 12χρονο σε διάφορες πράξεις για να κερδίσει την προσοχή, σύμφωνα με τον κ. Μεσίγκα. «Πολλές φορές άλλοι μαθητές τού λένε να κάνει πράγματα, όπως να κοροϊδέψει καθηγητές ή να πετάξει χαρτάκια και ο ίδιος το κάνει για να γίνει αρεστός» σημειώνει ο καθηγητής, δίνοντας έμφαση στην ψυχολογία που μπορούν να έχουν τα παιδιά της Α’ Γυμνασίου. «Θέλει κατανόηση και χρόνο για να μπορέσει να ενταχθεί κανονικά σε ένα σύνολο. Το παιδί έχει βιώσει μεγάλη απόρριψη» δηλώνει ο κ. Μεσίγκας."

.

τη φωτογραφία την είχα κρατήσει από ανάρτηση φίλης μητέρας και το κείμενο από την εφημερίδα Μακεδονία

δεν μπορώ να γνωρίζω αν συνδέονται τα δύο αλλά αξίζει, νομίζω, να δώσουμε προσοχή διαβάζοντάς τα κι ύστερα, όταν έχουμε λίγο χρόνο, να φέρουμε στο νου μας περιπτώσεις ανθρώπων που δύσκολα μπορέσαμε να συνομιλήσουμε, συνεννοηθούμε, συνυπάρξουμε εν τέλει

*

   Ανάρτηση του σχετικά πρόσφατου παρελθόντος, τότε που είχα κάποιον ισχυρό και καλό λόγο να ψάχνω τα περί αυτισμού και το φάσμα του

φέτος, θα κάνω μια, ίσως επικίνδυνη, γενίκευση στο σημείο: «Πολλές φορές άλλοι μαθητές τού λένε να κάνει πράγματα, όπως να κοροϊδέψει καθηγητές ή να πετάξει χαρτάκια και ο ίδιος το κάνει για να γίνει αρεστός»

αν τροποποιήσουμε την φράση υπονοώντας στη θέση των λέξεων: "μαθητής", "καθηγητές", "χαρτάκια" άλλες που διευρύνουν το θέμα του Μέσιγκα, τότε, ίσως, φτιάξουμε την εικόνα χειραγωγίσιμων ατόμων, άτομα που ενδεχομένως το μόνο της ζωής τους αμάρτημα είναι/ήταν η επιδίωξη (ή μανία) αναγνωρισιμότητας μέσα σε συγκεκριμένο κύκλο άλλων ατόμων

[το -ίσως- ώς ενδεχόμενο κι όχι απαξίωση]

Οπότε, για εμένα αποκτά δυναμικό σημείο μια παρώθηση προς εκπαιδευτικούς: παράλληλα ή και πριν από ανάγνωση και γραφή, μάθετε τα παιδιά να α κ ο ύ ν ε (με κάθε σημασία της λέξης), αλλά και τον γενικότερο πληθυσμό: ας στεκόμαστε, ας ακούμε τη "φωνή" εκείνων που μας εκπλήττουν δυσάρεστα με πράξεις έξω από κοινή λογική και καθιερωμένη ηθική Μπορεί κάποιος να σωθεί [αν το θέλει, φυσικά]

Κι επειδή οι καιροί επικίνδυνοι παρεξηγήσεων, περιορίζω το πεδίο αναφοράς των παρατηρήσεων από τις οποίες ξεκίνησα τότε και τώρα την ανάρτηση, σε εμπειρίες στον χώρο της εκπαίδευσης και εκείνον των λογοτεχνών

[η ανάρτηση προοριζόταν για το φβ]

© Assimina

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΛΟΥΚΟΠΟΥΛΟΣ - Η ευγνωμοσύνη των κυττάρων

Όταν εγκατέλειψα τη γλώσσα,
σύρθηκαν τα βουνά από κάτω μου να με σηκώσουν,
εμένα που τι ήμουν,
ένα άδειο σπήλαιο,
χωρίς ποτάμια,
χωρίς χρόνους,
δαγκωμένο στη μιαν άκρη
από τον καημό της μικραγάπης.
 
Γύριζα και γύριζα στον αέρα της
και ήταν ο καιρός χλωμός,
άκυρος και νωθρός, σαν πεφταστέρι.
Κι όσα κόκαλα μάζευα από την ουρά του,
τα έκανα πιόμα,
να έχει ουσία το ραχάτι στη λιακάδα,
όταν έρθει.
Μα δεν ερχόταν.
 
Τα κορίτσια που φόρεσα πριν,
ήταν χελιδόνια.
Κι από τα ράμφη τους ακούγονταν βρισιές.
Χύμα, θολός κι ασυγκέντρωτος,
όμως δεν τους μαρτύρησα το είναι.
Κι όσα μου έστιξαν,
με βελόνες κι εκδορές,
τυμπάνισαν το δέρμα
ξερό και πράσινο,
υδαρές έμπυο,
κακοφορμίζον.
Διότι, δικό τους ρώτησαν να με έχουν,
το παιγνίδι τους,
που το βρήκαν ρημαγμένο σε ελεύθερα σχήματα,
λοιμώδη νερά και άσπρα χέρια.
 
Όμως δεν ήμουν κανενός:
 
Τα μάτια, που έριζαν,
ήταν του κόσμου.
Τα γλυκά καλοκαίρια
που ανέβαινε η αψιά μυρωδιά ως τη σκεπή,
ήταν και της μάνας μου.
Τα παιδιά μου και τα αποποιήματα,
οι ενδεχόμενοι σπόροι,
ήταν της ζωής που ενέπαιζε,
άνοιξη στην αρχή,
ερωτεύτηκε μετά
μια νύχτα αρχάγγελη.
 
Αλλά έτσι είναι κι ο θάνατος.
 
Ώσπου ήρθε
καθαυτή της,
χώρεσε πάνω μου δια δύο
το ροζ αηδόνι της
-έντιμο δοχείο η προσευχή-
διεστάλη υγρή
και με έσβησε.
Άλαλος έκτοτε
-με νεύματα-
καταπίνω το χρόνο της
μέχρι να σκάσω.
 
 
[KΛ - 2014 - Η ευγνωμοσύνη των κυττάρων - από την ανέκδοτη συλλογή «Ξηρασίες, η πρώτη μάχη»]

*

από τον χώρο του στο φβ, σήμερα

© Assimina

Εφ' ενός γίγνεσθαι; 2 ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ 2021

 

 

 ένας κήπος τον χειμώνα
{με αφορμή}

Πώς να το πω; Παγώνει ο χειμώνας τη ζωή, μα κήπο έχει ο γέροντας, την φροντίζει
Πίσω απ’ την πορτούλα που σ’ ανοίγει ρόδινη προσφέρει αυλήν
άνθια στα κίτρινα από φως ντυμένα
ότι έτσι η αγάπη δείχνει

Ασπάλαθοι κι αγγελικές, ερεμόφυλλα και δάφνες,
γεράνια γλυτσίνιες και γαζίες,
ηλίανθοι και κατηφέδες, λεμονοθύμαρο, ασφάκες,
ταπεινά τα χαμομήλια και νάρκισσοι περιανθείς,
μάραθα μαργαρίτες και μανόλιες,
χρυσάνθεμα χειμονανθοί και σπάρτα,
δεντρολίβανα κι υάκινθοι,
φορούθια και ρομνιές

κι ο ίσκιος του πατέρα
α! που κάτω του εσύ
κυπαρίσσι κάποιο κάποτε
πευκάκι τον κορμό σου έστερξες
με το κοντό του
–εκείνον–
τον πλάτανο
σ’ ανέμους να στηρίζεις

 

υγ. δεν είναι αυτή η συμμετοχή μου στο ανθολόγιο,
ούτε και ποίημα είναι, παρά ο τρόπος μου να πω
                ε υ χ α ρ ι σ τ ώ 

            και τη χαρά να δείξω

 

© Assimina

ΟΛΥΜΠΙΑ ΣΤΑΥΡΟΥ, Βραχνή βροχή

Φταίει ο δικός μου ίσκιος από τις φυλακές Αβέρωφ; Η θεματολογία; Η φόρμα της έκδοσης; Η ποιότητα; Το υπόλευκο; Τα σκίτσα που κοσμούν συνοδεύοντας;

Όλα αυτά μαζί, με τη δική του ιδιαίτερη σημασία το καθένα, με κάνει να θέλω το βιβλίο Βραχνή βροχή της Ολυμπίας Σταύρου, καρφίτσα στο αριστερό πέτο, το μέρος της καρδιάς – όπως οι παλιοί αριστεροί – τιμώντας τα ιερά μου

Η Ολυμπία Σταύρου, μια γυναίκα ώριμη κοινωνικά και ποιητικά, ξεδιπλώνει σε 48 σελίδες το τραγούδι της. Δύναμή της οι ανεπιτήδευτοι στίχοι. Αλλά και το θάρρος κι η δεξιότητα να ολοκληρώνει νοήματα και μηνύματα σε ποιήματα μικρής έκτασης που χαρίζουν στον αναγνώστη την έκπληξη και χαρά της συμμετοχής, της συνενοχής ή την αντίρρησή της.

Αιχμή της θεματολογίας η εμπειρία και πείρα, το γίγνεσθαι και το είναι – εξοστρακίζουν το φαίνεσθαι –, στην οικογένεια, γειτονιά, συντροφικότητα, επαγγελματικό χώρο, κοινωνία, πολιτική.

Την συλλογή κοσμούν σχέδια/σκίτσα της περσόνας, Bonslie. Σχέδια που θυμίζουν ιχνογραφημένους αγαπημένους γεωμετρικούς τόπους από το βιβλίο της επιπεδομετρίας του Κανέλλου ή κινήσεις σωματιδίων της ύλης ιδωμένα μέσα από σπάνιο φωτοσκόπιο. Ανάγλυφα πολύτιμων κατασκευών ή μωσαϊκά μεσογειακής τεχνοτροπίας.

Η συλλογή Βραχνή βροχή της Ολυμπίας Σταύρου είναι ένα βιβλίο που διεκδικεί μια θέση στην βιτρίνα με τα πολύτιμα. 

Ωστόσο, το γιατί Ολυμπία Σταύρου;, έγκειται αλλού…

Ολυμπία Σταύρου διότι Ingrid Jonker έναντι Dorothy Parker ή Sara Teasdale ή Edith Sitwell ακόμη και της Alejandra Pisarnik

Ολυμπία Σταύρου διότι δεν τραγουδά απλώς, παρά μετουσιώνει σε πράξη, σε ουσία, το μαζί. 

Το αίτημα ως γιατρικό σε μια εποχή που οδεύει, που υπάρχει, κουρασμένη.

 

 

Ασημίνα Λαμπράκου

Κοντόπευκο, Αγίας Παρασκευής

Γενάρης του 2022

 

 

© Assimina

"Η Αλίκη στη χώρα των νοημάτων" - γράφει ο Απόστολος Ζιώγας

    Η ματιά του Απόστολου Ζιώγα στο "Solidago" μου, εδώ: Η Αλίκη στη χώρα των νοημάτων

ε υ χ α ρ ι σ τ ώ!

© Assimina

ΣΤΑΥΡΟΣ ΣΤΑΜΠΟΓΛΗΣ, τεθλασμένη πόλεως αφή

στην τελευταία εκδοθείσα συλλογή του Σταύρου Σ. Σταμπόγλη, τεθλασμένη πόλεως αφή, εκδόσεις κουκκίδα, ο ποιητής συστήνεται μέσα από τρία ποιητικά πρόσωπα, τρία ύφη γραφής διαφοροποιούμενος υφολογικά των προηγουμένων του  έργων

έχω δηλαδή την εκτίμηση ότι ο οικουμενικός Σ. Σ. Σ. οδοιπορεί περισσότερο ή, στο πιο μεγάλο μέρος της συλλογής, προσωπικά, μη δυνάμενος ωστόσο να απεκδυθεί εντελώς τον κοινωνικό_οικουμενικό χαρακτήρα του λόγου του (δες: σκέψη, ιδέες)

παρακάτω παραθέτω φωτογραφικό απόσπασμα από την συλλογή

και μερικά δικά του και άλλων λόγια για τον ίδιο

[...] η ουσία της δουλειάς του Σταύρου Σταμπόγλη χαρακτηρίζεται από μιαν ευρύτερα διαρθρωμένη ελληνικότητα που σημαίνει ευρύτητα πνεύματος, οικουμενικότητα και βαθειά πολιτική συνείδηση[...]

   Ο τόπος του και οι λέξεις του έχουν τη χθόνια γείωση που συναντάται σε δυο κορυφαίες και συνάμα ιερές τελετουργίες του τόπου μας: την Τραγωδία και το ζεϊμπέκικο [...]

Κωνσταντίνος Α. Κρεμμύδας

Πτήσεις λέξεων

άλλωστε... Προσοχή, οι λέξεις δεν μεταμφιέζονται

Εμβόλιμον

91 - 92

    Το να σταθείς, όχι απλά δίπλα, αλλά καταμεσής του απροστάτευτου, το αντιλαμβάνομαι ως καθήκον και ανάλογα με τις συνθήκες, ως γενναιότητα. Η αποδοχή του χρέους απέναντι στο απροστάτευτο οδηγεί στη μοναξιά. Και η μοναξιά αντιπαλεύεται με την συνεχή δουλειά, την ακατάπαυστη μελέτη και παρατήρηση, την επιφυλακή. [...]

    Ναι, πιστεύω πώς η απαντοχή είναι ένα προνόμιο που ανακουφίζει κατά τον αγώνα επιβίωσης. Πίσω από την έννοια απαντοχή μισοκρύβονται η υπομονή, η καρτερία, η αντοχή, η στήριξη, η ελπίδα. [...]

Σταύρος Σ. Σταμπόγλης στην συνέντευξή του προς την Ειρήνη Ιωαννίδου

Εμβόλιμον

91 - 92

Σταύρος Σ. Σταμπόγλης

όπως σημειώνω και κάτω από το ποίημα: ι΄Δευτέρα ξημερώματα, 

ακούστε τον! ίσως έχει και κάτι από την δική σας φωνή...

 

© Assimina